Hoi. Ik ben 25 en ben drie dagen geleden voor de zoveelste keer gestopt met roken. Ik ben/was een extreme roker. Niet zelden vijftig sigaretten per dag. Ik begin dit dagboek letterlijk omdat ik anders op zou staan, op mijn fiets zou stappen en een pakje zou kopen.
Ik weet niet of ik het vol ga houden. Ik ben lichtelijk masochistisch, zeer verslavingsgevoelig, en word op het moment, al na drie dagen, helemaal gestoord van de drang een pakje te kopen. En wie houdt me tegen?
Ik weet wel dat ik het wil. Niet in het minst omdat ik mijn ouders hun bezorgdheid af wil nemen. Ook omdat ik het geld niet heb. Ook omdat ik me zorgen maak om mijn gezondheid. Ook omdat ik me stoor aan mijn verslaafde gedrag. Daarnaast stinkt alles naar rook.
Ik ben trots op de afgelopen drie dagen. Het is voor mij heel wat; van aan de lopende band roken naar helemaal niet. Maar ik ben ook bang dat het me niet gaat lukken. Ik weet het allemaal, hoe het zit. Ik weet dat ik het zelf in de hand heb, dat het een kwestie is van doorzetten, dat het alleen lukt als je het echt wilt - maar gevoel en verstand staan zover van elkaar af. Ik zag laatst een documentaire over mensen met anorexia, XXS heet het geloof ik. Anorexia is natuurlijk ook een verslaving. Ook een deformatie van je brein. En hoe die meisjes erover praatten, dat was zo een op een te vergelijken met mijn gevoelens ten opzichte van het roken. 'Waarom eet je niet gewoon?' vraagt iedereen een meisje met anorexia. 'Waarom stop je niet gewoon?' vraagt men mij. Die meisjes willen wel eten. Het heeft niks met het eten te maken, zelfs niet perse met dik worden, dat ze het niet doen. Zoals het roken niets met de smaak van een sigaret te maken heeft. Het is waar die sigaret, dat niet eten, voor is gaan staan, in je hoofd. Het is controle, of zelfbestraffing, of cool, of volwassen - denkbeelden die je niet zomaar wist. 'Waarom ik niet eet?' antwoordde een van de meisjes. 'Wat denk je? Misschien omdat ik anorexia heb?' Waarom ik rook? Misschien omdat ik roker ben.
Hoe dan ook, ik prijs me gelukkig dat ik roker ben en geen anorexia heb, of drugsverslaafde ben, of alcoholverslaafde. Want er is geen verslaving zo mild af te bouwen als nicotine en sigaretten. Fysiek kost het me geen enkele moeite. Als ik de schemaatjes moet geloven is de nicotine nu al geheel uit mijn bloed verdwenen. Wat moeilijk is (en wat natuurlijk bij iedere verslaving het moeilijkst is) is het bevechten van de geestelijke afhankelijkheid. En of me dat ditmaal lukt... Ik ben realist. Maar niet te laf om het te proberen.
Ik, ik, ik. Zo gaan de blogs hier. Zelftherapie. Bezigheid om maar niet te hoeven roken. Intussen natuurlijk op deze site aan niks anders denkend. Zou niet weten waarom mijn relaas enig ander persoon zou interesseren. Ga er dan ook niet vanuit dat iemand dit leest. Mocht je dit toch lezen... tja, dan zul je wel gewend zijn aan de egoistische, gefrustreerde toon van dit soort dagboekfragmenten. En neem ik de vrijheid me er niet voor te verontschuldigen.
Wie weet rook ik nooit meer een sigaret. Gek dat die gedachte me zelfs verdrietig maakt. Belachelijk. Als het zo met denkbeelden verstrikt is, he, zo'n verslaving... is het dan niet extreem gemakkelijk voor laten we zeggen een overheid om alles op alles te zetten om de denkbeelden die over roken bestaan te verbuigen. Wat het moeilijk maakt te stoppen is wat De Sigaret in onze maatschappij (en dus in ons hoofd en voor ons persoonlijk) voorstelt. Niet de nicotine. Niet de teer. Niet eens de gewoonte of de handeling. 'Was ik maar nooit begonnen,' roept iedereen. En waarom begon men?
Nou, het wordt allemaal wat onsamenhangend.
Maar in de tussentijd heb ik nog altijd niet gerookt.
Hoezee.
Tot volgende keer.
